poniedziałek, 20 listopada 2017

Lekcja filmowa z "Katedrą" Tomasza Bagińskiego


Źródło filmu: www.yotube,com

12 listopada 2017 r. odbyły się zajęcia z filmem animowanym. Dyskutowaliśmy o motywach, symbolach, archetypach. 


Lekcja z filmem animowanym
„Katedra” Tomasza Bagińskiego

Dnia 12.11.2017 r. na lekcji wiedzy o kulturze obejrzeliśmy film animowany „Katedra” Tomasza Bagińskiego. Jest to siedmiominutowa produkcja. Reżyser w obrazie filmowym opowiada o przygodzie wędrowca/rycerza/mnicha. 
Podczas oglądania na bieżąco pisaliśmy notatki. Każdy w uwagą skupiał się na najmniejszych elementach. Zwracaliśmy uwagę na: przestrzeń, dźwięk, kolor, bohatera filmowego, tytułową katedrę, rekwizyty. Wspólnie analizowaliśmy produkcję Bagińskiego. Podczas zajęć zwróciliśmy uwagę na postać przypominającą wędrowca/rycerza/mnicha, idącego przez wnętrze katedry. Wędrowiec (tu motyw homo viator) ma ze sobą laskę. Oświetla sobie nią drogę, przy czym postacie ożywają pod wpływem światła. 
Analizowaliśmy również muzykę - gwałtownie wzrastała wraz ze zwrotem akcji (wcześniej w filmie słychać chorał gregoriański). Uwagę skupiliśmy jednak na wędrowcu. Była to postać zagubiona, jej strój przypominał mnicha. Wędrowiec symbolizuje pustkę, samotność, słabość istoty ludzkiej wobec wielkości budowli, lęk wobec świata, bezkres, itp.). Przeraziła nas zamiana bohatera w część katedry (rodzaj rośliny) – tu nawiązaliśmy do malarstwa Tomasza Beksińskiego. Stwierdziliśmy, że podróżny stał się filarem monumentalnej budowli (może w znaczeniu eschatologicznym oznaczać część wspólnoty religijnej).
Film okazał się skarbnicą symboli. Zajęcia przydały się przy wyjaśnieniu pojęć m. in.: storyboard, animacja plakatowa, animacja rysunkowa.

Magdalena, Klaudia, Iza,  klasa 1TZ






piątek, 17 listopada 2017

Nasi górą - Quiz wokół filmu "Habit i Zbroja" cdn.


ZSP Nr 5 w Zamościu górą! Ciąg dalszy laurów dla naszych uczniów!



Kolejne zwycięstwa!

Quiz wokół filmu „Habit i zbroja” w reżyserii Pawła Pitery 

Filmoteka Szkolna. Akcja! 2017 


Dzisiaj o 10.00 zakończono plebiscyt publiczności za zadanie kreatywne w filmowo-wirtualnej rozrywce inspirowanej filmem „Habit i zbroja” w reżyserii Pawła Pitery. Wśród internautów zwyciężył nasz zespół - „Habitowcy 6” (Gradzik Wojciech, Juszkiewicz Klaudia i Wojtyna Wiktoria, klasa 2 LP).

To nie wszystko! O godz. 16.00 decyzją jury Filmoteki Szkolnej. Akcja! najlepszą pracą kreatywną quizu został plakat „Habitowców 4” (Deutryk Klaudia, Wróbel Patrycja, Obszyński Marek, klasa 1 LPW).


Zwycięzcom serdecznie gratulujemy!!!


Kochani! W przedsięwzięciu zwyciężyły aż cztery nasze grupy. Wspaniale! 



czwartek, 16 listopada 2017

Quiz inspirowany filmem "Habit i zbroja" - mamy nagrody


Kolejne zadanie ogólnopolskiego projektu edukacyjnego Filmoteka Szkolna. Akcja! za nami. Było gorąco, ale udało się! Popatrzcie na efekty naszej pracy! Zwycięstwo naszych uczniów! 

Quiz wokół filmu
 „Habit i zbroja” w reżyserii Pawła Pitery
 Filmoteka Szkolna. Akcja! 2017 - mamy nagrody!!!

16.11.2017 r. w murach ZSP Nr 5 w Zamościu odbyło się filmowe spotkanie w sieci inspirowane filmem „Habit i zbroja” w reżyserii Pawła Pitery. Młodzież naszej szkoły pracowała w sześciu grupach pod nazwą „Habitowcy”. Internauci przed ekranami komputerów w pracowni multimedialnej rozwiązywali (wspólnie z uczniami z całej Polski) zadania w określonym czasie. Po zakończeniu kolejnych zadań Filmoteka Szkolna. Akcja! ogłosiła zwycięzców za pojedyncze zadania. Poprawnych odpowiedzi do zadań: 2. i 3. najszybciej udzielili nasi uczniowie – „Habitowcy 3” (Jastrzębska Patrycja, Skiba Angelika i Kulesza Kamil z kl. 1 LPW) i „Habitowcy 2” (Ciastoch Maciej, Gawron Angelika, Stopyra Wojciech z kl. 3 TARM). Gratulujemy!!! Warto nadmienić, że uczniowie mieli do wykonania dodatkowe zadanie kreatywne. Na realizację tego zadania przeznaczono tylko trzy godziny. Zadaniem młodzieży było zaprezentowanie faktów dotyczących relacji polsko-krzyżackich. Należało sformułować pięć najważniejszych wydarzeń, o których młodzi ludzie musieli opowiedzieć w formie graficznej. Do wyboru internautom dano trzy możliwości:

·         mapę myśli w darmowym programie do tworzenia map myśli FreeMind;

·        infografikę (darmowe narzędzia do tworzenia infografik - PICTOCHARTCANVAEASEL.LY);

·         oś czasu (TIMETOASTTIMELINE).

Można było również korzystać z narzędzi analogowych (np. kartki papieru, zdjęć, farb i kredek). Liczyły się kreatywność i poprawność merytoryczna stworzonych przez młodzież materiałów zadaniowych. Do jutra, tj. do 17.11.2017 r. do godziny 10.00 trwa plebiscyt publiczności na najciekawszą pracę kreatywną. Zajrzyjcie na Facebook organizatora i głosujcie! https://festiwal.ceo.org.pl/quiz-wiedzy-o-filmie-habit-i-zbroja

  1. S.











Kino dwudziestolecia międzywojennego

Eugeniusz Bodo - kadr z filmu Piętro wyżej L. Trystana
Źródło grafiki: www.wikipedia.org

Olimpiada Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej już 21.11.2017 r. o godz. 12.30 w sali informatycznej nr 38. Mamy dla Was krótką powtórkę. Powodzenia! 


Kino dwudziestolecia międzywojennego w Polsce

Dwudziestolecie międzywojenne to czas, kiedy Polska budzi się po odzyskaniu niepodległości. Prężnie rozwija się kultura, także film. Twórcy tamtego okresu chętnie ekranizowali klasyki polskiej, ale także światowej literatury, m.in. „Pana Tadeusza”, „Chłopów”, „Przedwiośnie” czy „Mogiłę nieznanego żołnierza”.  Na ekrany wchodziły również filmy historyczne („Młody las”, „Róża”, „Bohaterowie Sybiru”). Filmy patriotyczne wykorzystywały uczucia narodowe, a jednocześnie szerzyły propagandę antyradziecką i antyniemiecką. Popularne były ekranizacje przebojów wydawniczych, m.in. „Granicy” Zofii Nałkowskiej. Innym kierunkiem sztuki filmowej, który w dwudziestoleciu międzywojennym święcił triumfy, był melodramat („Trędowata”, „Wrzos”). Polskie kino międzywojenne to przede wszystkim filmy rozrywkowe. Po wejściu do filmu dźwięku, produkcje te mogły dodatkowo oddziaływać muzyką czy śmiesznymi dialogami. Przez większą część lat dwudziestych dominującym produktem na rynku były filmy nieme, natomiast w latach 30. XX wieku rozpoczęła się dominacja nowo wprowadzonego kina dźwiękowego. Pierwszym polskim filmem dźwiękowym z nagranymi dialogami była „Moralność Pani Dulskiej” Bolesława Newolina. Natomiast pierwszym filmem z dźwiękiem zarejestrowanym na taśmie filmowej była komedia „Każdemu wolno kochać” Mieczysława Krawicza i Janusza Warneckiego. Na schyłek dwudziestolecia przypada także pojawienie się filmu barwnego. Pierwsze filmy polskie zrealizowane w kolorze „Piękna Księstwa Łowickiego” i „Wesele księżackiego w Złakowie Borowym” należą do Tadeusza Jankowskiego.

Filmy:

·         „Dybuk” reż. Michał Waszyński
·         „Granica” reż. Józef Lejtes
·         „Dziewczęta z Nowolipek” reż. Józej Lejtes- Ekranizacja powieści Poli Gojawiczyńskiej a zarazem jeden z najciekawszych filmów polskich sprzed 1939 roku
·         ,,Robert i Bertrand” reż. Mieczysław Krawicz
·         ,,Dwie Joasie” reż. Mieczysław Krawicz
·         ,,Paweł i Gaweł” reż. Mieczysław Krawicz
·         „Ada, to nie wypada” reż. Konrad Tom
·         ,,Czy Lucyna to dziewczyna?” reż. Juliusz Gardan
·         „Piętro wyżej” reż. Leon Trystan
·         „Cud nad Wisłą” reż. Ryszard Bolesławski
·         „Na Sybir” reż. Henryk Szaro
·         „Skrzydlaci zwycięscy” reż. Zygmunt Wesołowski (1924)
·         „Iwonka” reż. Emil Chaberski
·         „Trędowata” reż. Edward Puchalski
·         „Mogiła nieznanego żołnierza” reż. Ryszard Ordyński
·         „Mocny człowiek” reż. Henryk Szaro
Aktorzy/aktorki:

·         Eugeniusz Bodo
·          Adolf Dymsza
·         Jadwiga Smosarska
·         Apolonia Chałupiec (Pola Negri)
·         Hanka Ordonówna
·         Mieczysława Ćwieklińska
·         Wojciech Brydziński
·         Maria Dulęba
·         Józef Węgrzyn
·         Aleksander Żabczyński


Dodatkowe materiały naukowe:
·         Akademia Polskiego Filmu

Bibliografia:
·         www.akademiafilmowa.pl
·         www.wikipedia.pl

Monika i Joanna, klasa 3 TZ

poniedziałek, 13 listopada 2017

Lekcja z filmem "Ubierz mnie"


Przed nami kolejna odsłona "Ubierz mnie" Małgorzaty Goliszewskiej. Jesteśmy po lekcji z filmem. Prezentujemy Wam naszą relację.


Lekcja z filmem
„Ubierz mnie” Małgorzaty Goliszewskiej

Dnia 09.11.2017 r. na godzinie wychowawczej przeprowadziliśmy eksperyment dotyczący ubioru nawiązującego do filmu pt. "Ubierz mnie" Małgorzaty Goliszewskiej (oglądanego podczas zajęć). Zostaliśmy podzieleni na sześć grup. Każda grupa miała za zadanie ubrać jedną osobę według pomysłów znajomych i naszych rodzin. Wcześniej jednak, tuż po obejrzeniu filmu, rozmawialiśmy o emocjach towarzyszącym nam podczas projekcji „Ubierz mnie”. Zdania między nami były podzielone. Niektórzy z nas czuli złość, zażenowanie, niektórzy śmiali się ze scen filmowych. Inni byli oburzeni faktem, że ktoś komuś nakazuje ubierać coś, co nie podoba się.
Nasze zadania:
·         Pierwsza grupa miała za zadanie ubrać jedną osobę według pomysłów znajomych. Wybór padł na punka. Uczestnicy grupy przeprowadzili ankietę wśród koleżanek i kolegów. Znajomi mieli odpowiedzieć na pytanie: „Co sądzisz o stylu ubioru koleżanki?". Znaczna część ankietowanych opowiedziała się za odpowiedzią na „tak”, co oznaczało, że spodobał się styl ubioru koleżanki. Niektórym ankietowanym nie spodobał się styl prezentowanego ubioru, pojawiły się nawet obraźliwe określenia pod adresem osoby stylizowanej na punka. Warto zaznaczyć, że wśród ankietowanych znalazły się również osoby, które nie miały swojego zdania.
·         Druga grupa miała za zadanie przebrać kogoś według koncepcji mamy. Nasz kolega został wystylizowany elegancko. Mama zaproponowała mu koszulę w kratę, granatowy sweter oraz czarne spodnie. Jego zdanie jednak różniło się od zdania mamy i brzmiało: „Nie lubię takiego stroju”. Nasz kolega twierdził, że strój zaproponowany przez mamę jest reprezentatywny dla osoby, która nie ma swojego zdania. Ulubiony styl naszego kolegi to: ciemne kolory, koszulki sportowe z napisem oraz glany. Okazało się, że nasz kolega niekomfortowo czuł się w stroju zaproponowanym przez mamę.
·         Trzecia grupa miała za zadanie wystylizować jedną osobę według koncepcji taty. Przeprowadzono ankietę wśród naszych ojców. Według dorosłych mężczyzn każda dziewczyna musi „wyglądać jak człowiek”, tzn. powinna nosić ubrania w jasnych/pastelowych kolorach, a nie jakieś dresy. Powinna ubierać się kobieco i ciepło. Nasza koleżanka została ubrana w bluzę z kapturem w jasnym różowym kolorze, czarne getry i sportowe buty. Dziewczyna stwierdziła, że może tak ubierać się, ale z wyjątkiem skarpet - przeszkadzają jej długie skarpetki (woli tzw. stopki).
·         Zadaniem czwartej grupy było ubranie jednej z osób według pomysłu babci. W babcinym wizerunku powinny przeważać kolory ciepłe, brak czerni, ponieważ ten kolor symbolizuje smutek i żałobę. Według babci młode dziewczyny muszą ubierać kolorowe sweterki, czapki, szaliki, rękawiczki. Niestety, koleżance nie opowiadał babciny strój, ponieważ jest zbyt kolorowy i przede wszystkim jest w nim zbyt gorąco. Jednak wszystkie uczestniczki eksperymentu stwierdziły, że dziewczyna w zaproponowanej przez babcię stylizacji wygląda uroczo i słodko.
·         Piąta grupa miała przebrać się według pomysłu dziadka, który stwierdził, że jego wnuczka musi ubierać się tak jak jej się podoba, czyli luźno, młodzieżowo i ciepło. Chociaż dziadek zaproponował dowolność w ubiorze, to jednak starszy człowiek zastrzegł sobie, że bluzki dla młodych dziewcząt powinny być bez dekoltów (bo rozpraszają chłopców), a dziewczęta powinny szanować się, czyli nie mogą ubierać się wyzywająco.
·         Szósta grupa została wystylizowana pod wpływem siostry, która uważała, że brat musi ubierać się elegancko i robić wrażenie na innych dziewczynach. Naszego kolegę ubrano w białą koszulę z ciemnym krawatem, czarne spodnie, kapelusz oraz odblaskowe okulary. Wystylizowany uczeń ocenił strój pozytywnie, styl spodobał mu się.
Na lekcji z filmem poznaliśmy najczęstsze błędy w poznawaniu innych ludzi: błąd ideału, błąd zauroczenia, błąd przeceniania podobieństwa, błąd szufladkowania, błąd nieważności, itp. Dzięki naszemu eksperymentowi dowiedzieliśmy się, że młodzież woli ubierać się w to, co jej się podoba. Nie należy naśmiewać się ze stylu ubioru innych osób. Wiemy natomiast, że w ubiorze ważna jest czystość i schludność. Wiemy także, że najczęstszym błędem w poznawaniu innych ludzi jest wizerunek zewnętrzny – błąd pierwszego wrażenia.
Pamiętajcie, nie należy zbyt szybko oceniać ludzi po stroju!
Zajęcia uważamy za udane.


Katarzyna i Aleksandra, klasa 1 LPW






"Ubierz mnie" Małgorzaty Goliszewskiej - recenzja



Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=0B5Ve3LjSy8

Czy krytykował Was ktoś za strój? Czy rodzice kazali Wam włożyć na siebie coś, czego nie lubicie? A może słyszeliście obelgi pod swoim adresem z powodu ubrania?  Koniecznie obejrzyjcie materiał  filmowy! Właśnie o ubiorze dyskutowaliśmy podczas jednej z lekcji po projekcji krótkiego filmu "Ubierz mnie" Małgorzaty Goliszewskiej. Nasze koleżanki napisały krótką recenzję. Koniecznie przeczytajcie! 


„Ubierz mnie”

Małgorzaty Goliszewskiej 


Film dokumentalny pt. „Ubierz mnie” Małgorzaty Goliszewskiej powstał w 2011 r. Autorka przeprowadziła w nim eksperyment, który polegał na ubieraniu się w to, w czym jej rodzina twierdzi, że wygląda najlepiej. Na początku projektu własny styl ubierania bohaterki był wyśmiewany przez mamę, babcię, tatę i znajomych. Dziewczynę oceniano źle – brzydka, nie ma gustu. Ojciec kobiety twierdził, że powinna wyglądać bardziej kobieco, ale przede wszystkim musi o siebie zadbać. 
Małgorzata podczas projektu została ubrana zgodnie z życzeniami jej znajomych i rodziny.  Każdego dnia dziewczyna filmowała się w innym ubraniu. Okiem kamery uchwyciła odczucia swoje i innych osób, zarejestrowała także różne wypowiedzi na swój temat. W filmie przedstawiła relacje z najbliższymi oraz  swoje codzienne życie. Chciała dowiedzieć się, dlaczego jej ubrania nie podobają się innym ludziom.
W pierwszych kadrach filmu najbliższe osoby Goliszewskiej negatywnie oceniały jej ubiór. Małgorzata uważana była za brzydką i niechlujną osobę. Nikomu nie podobał się jej strój. Rodzice naśmiewali się z jej wizerunku. Mama nakazała Goliszewskiej ubrać się według jej pomysłu. Po dokonaniu wyboru stroju przez mamę, Małgorzata spodobała się nawet babci, ale rówieśnikom jej strój nie przypadł do gustu. Kolejną osobą, która wybrała styl bohaterce, była babcia. Kilka osób z otoczenia dziewczyny uznało, że wygląda dobrze, ale znaleźli się też tacy znajomi, którym strój nie spodobał się (dziewczyna założyła sweter z kotkami). Kolejnym etapem projektu Goliszewskiej była stylizacja zaproponowana przez znajomych. Wszyscy twierdzili, że dziewczyna wygląda wspaniale.  Znajomy (Krzysiek) oznajmił, że chciałby widzieć ją w takim stroju każdego dnia. Rodzina była zachwycona nowym wizerunkiem Małgorzaty na Wigilii (według nich dziewczyna wprowadza nowym strojem wspaniały, świąteczny nastrój).
Idealne wyobrażenia o stroju „Gosi” oraz wypowiedzi babci, mamy, ojca czy znajomych potwierdzają opinię na temat wyglądu zewnętrznego – ludzie podlegają społecznie skonstruowanym normom i ocenom.  Autorka filmu potwierdziła nam stereotypową opinię, że wizerunek zewnętrzny człowieka zależy od jego stroju. Ta sama dziewczyna po zmianie stylu ubioru była odmiennie postrzegana przez otoczenie. Ludzie zaczęli dostrzegać jej naturalne piękno. Żarty i naśmiewanie zostały zastąpione szacunkiem i podziwem.  Goliszewska w swoim filmie udowodniła, że czasami warto posłuchać rad innych ludzi. Bohaterce zmiany wyszły na dobre. „Ubierz mnie” jest bardzo ciekawym, interesującym filmem. Bardzo nam się spodobał i zachęcamy do jego obejrzenia.


Katarzyna i Aleksandra, klasa 1 LPW

sobota, 11 listopada 2017

Recenzja filmu "Habit i zbroja"

Podobny obraz
(Źródło grafiki: www.filmweb.pl)

„Habit i zbroja”
reżyseria Paweł Pitera

Gatunek: historyczny, dokumentalny
Data premiery: 01 września 2017
Czas trwania: 90 minut
Reżyseria: Paweł Pitera
Scenariusz: Jan Wróbel, Paweł Pitera
Wytwórnia: Arkana Studio

„Habit i zbroja” to film, w którym dzieje państwa zakonu krzyżackiego oraz Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego reżyser przedstawia jak wielką grę strategiczną, w której konkurują ze sobą różne wartości cywilizacyjne i ścierają emocje aktorów historii. Scenariusz filmu obejmuje 400 lat, od XII do XVI wieku.
Reżyser pokazuje powstanie zakonu krzyżackiego w Palestynie, a następnie kolonizację ziem pruskich nad Morzem Bałtyckim i budowę Państwa Zakonnego oraz okres jego rozkwitu. Dalej rysuje się wielka wojna z zakonem krzyżackim (1409–1411), w tym bitwę pod Grunwaldem w 1410 r. i pokój toruński w 1466 r. kończący wojnę trzynastoletnią (1454–1466). Film kończy hołd pruski w kwietniu 1525 r.
Według mnie „Habit i zbroja” to powieść, która pokazuje nam dzieje zakonu krzyżackiego na przestrzeni aż czterech wieków.  Akcja filmu rozpoczyna się w XII w. w Palestynie, następnie widać wędrówkę ludu na ziemie pruskie, a potem widz jest świadkiem budowy nowego państwa. Obserwuje ważne historyczne wydarzenia Konflikt z Rzeczpospolitą w XV wieku, bitwę pod Grunwaldem (1410 r.), oraz Pokój Toruński (1466 r).
Dostałam dużą dawkę informacji. W filmie jest mnóstwo zdjęć, które powstawały w każdym ważnym historycznym miejscu – Malbork, Toruń czy nawet pola Grunwaldu. Podczas oglądania zagłębiałam się w tradycję, kulturę, religię, politykę zakonu krzyżackiego. Widać też proste codzienne czynności, takie jak np. spanie, gotowanie, walka. Poznać można architekturę oraz ubiór poszczególnych grup społecznych (mnich, rycerz, tkaczka).
Film na pewno wyróżnia się nietypowym sposobem przedstawienia informacji; na pierwszy rzut oka zwraca uwagę film fabularny, ale reżyser sprytnie przeplata sceny animacyjne.  Trudno doszukać się filmu, który przekazywałby informację w tak dobry sposób jak widać to w filmie Pawła Pitery.
W filmie widać amerykańskiego aktora, który pełni funkcję narratora (Stacy Keach). Scenariusz Jana Wróbla i reżyseria Pawła Pitery spisany mogłaby stanowić niezależny byt i zastąpić podręcznik do historii. Wszystko zawarte w filmie ma kolejność chronologiczną i ułożone jest w logiczny ciąg zdarzeń, dzięki czemu „Habit o zbroja”, poza rozrywką, daje także sporą dawkę wiedzy, która zostaje w głowie na długi czas. 
Nasycona treścią narracja łączy w sobie dwa elementy – informację oraz komentarz.
„Habit i zbroja” z całą pewnością wywarł na mnie duże wrażenie i pozwolił mi postrzegać zakon krzyżacki trochę inaczej niż w książce Henryka Sienkiewicza pt.”Krzyżacy”. Bardzo podoba mi się sposób przekazywania informacji w tym filmie. Zdjęcia oraz muzyka też są naprawdę dobre.
Moim zdaniem jednak komentarzu w filmie jest zdecydowanie za dużo, co sprawia, że „Habit i zbroja” w odbiorze jest nieco cięższy.  Mimo to film jest naprawdę godny polecenia. Na uwagę zasługuje sposób przedstawienia historii średniowiecza.

(Źródło tekstu: www.filmweb.pl)

Angelika, 1 LW